Je angst als goeroe

Zo, dat is nog eens een binnenkomer. Ik snap dat die misschien even moet landen. Het is ook niet direct iets waar je aan denkt als je aan angst denkt. Angst is een enorme motor voor verandering, als je er met de juiste ogen naar kijkt.

Waarschijnlijk is dat echter niet het eerste waarmee je het associeert. Angst is voor de meeste mensen alleen maar dat vervelende gevoel waar je zo snel mogelijk van weg moet gaan. Niet iets waar je graag mee bezig bent. En toch kun je daar anders naar kijken zeg ik dan.

Je kunt je angsten ook als leermeesters of goeroes zien. Hoe? Heel eenvoudig. Angst is een emotie die je ergens attent op maakt. Het vraagt je aandacht op een manier waardoor je er niet omheen kunt. Het is er of het is er niet. Maar wat heeft die angst je dan te zeggen? Dat hangt ervan af en er is ook niet echt een handboek voor. Je angst is er voor jou persoonlijk en houdt je scherp zodat ook jij weer kunt groeien. Groeien als mens en groeien als ziel.

Wat gun je jezelf?

Zonder je angst(en) zou je waarschijnlijk je leven gewoon leven. Zonder er al teveel over na te denken hoe je je leven leeft. En daar is op zich natuurlijk niets mis mee. En heel eerlijk gezegd, het klinkt ook wel lekker eigenlijk. Maar als alles in het leven gewoon maar gebeurd en gaat zoals het gaat, dan wordt het ook allemaal maar gewoontjes. Zonder groei, zonder inzichten, zonder passie misschien wel. Je doet gewoon wat je doet en dat is eigenlijk wel genoeg. En zo doe je dat je hele leven tot op het moment dat je leven ten einde komt en je aan het einde misschien wel denkt, “Was dat het nou!?”

Zoals eerder aangegeven, je angsten zijn er om je scherp te houden. Je momenten in je leven aan te reiken zodat je er echt over na moet denken. Je terugwerpen op de grond zodat je het leven vanuit een ander perspectief kunt bekijken. Zodat jij als persoon kan groeien. Je angst legt zaken in jezelf bloot waar je nog aan kan werken. Niet omdat het moet maar gewoon omdat het aandacht nodig heeft. En je kunt ervoor kiezen op dat moment om er iets mee te doen, of om het te negeren en te laten liggen. Die keuze heb je altijd natuurlijk.

Neem de verantwoordelijkheid!

Maar ik vraag je dan, wat zou er gebeuren als je er wel aandacht aan geeft? Wat is het ergste dat je kan gebeuren? Wat win je ermee door gewoon te blijven leven zonder naar jezelf te kijken? Ik zie het regelmatig om me heen, mensen die nog volledig vast zitten in oude patronen en routines.  Alles nog volledig buiten zichzelf leggen. Het is altijd de schuld van iemand anders. Het ligt nooit aan hen natuurlijk!? Toch!? Of is er misschien toch iets binnenin hen zelf waar ze aandacht aan kunnen besteden. Omdat het wellicht toch niet allemaal aan de ander ligt?

Waarom zeg ik dat!? Ik zeg het omdat het heel erg makkelijk is om jouw verantwoordelijkheid bij een ander neer te leggen. Omdat je bang bent om die verantwoordelijkheid te pakken. Je vaak afgewezen bent en al steigert als er een vinger naar jou gewezen wordt. Wat levert het je op om je verantwoordelijkheden af te schuiven? Waarschijnlijk alleen maar onbegrip en verwijdering. Niet alleen van de ander maar ook van jouw wezen. Van jouw zijn. Hoeveel krachtiger is het om je angst in de ogen aan te kijken en te vragen: “Wat wil je mij vertellen? Waar kan ik nog aan werken binnen mezelf? Laat het me maar zien. Ik wil graag leren en groeien.” Hoe beangstigend het ook kan zijn, angst is altijd een moment van leren. Je kan er iets van leren, als je jezelf ervoor open durft te zetten. Al zet je de deur maar op een kier.

Wat kan je leren van je angst?

Je angsten kunnen je alles leren over jezelf. En dat kan iedere vorm van angst zijn. Faalangst, angst voor vliegen, angst om voor de klas te staan of angst voor viezigheid. Er zit altijd een leermoment in. Wat zegt de angst over jou en jouw processen waar je je op dat moment in bevindt. Wat kun je leren van je angst? Wat zegt het stemmetje achter de angst? Wat wil de angst jou laten zien? Welke schat ligt er begraven onder de angst? Wat als je de deksel van de kist van die angst op zou tillen en er een mooi cadeau ligt te wachten. Iets wat je nooit had kunnen bedenken. En je kan het zo pakken omdat je het jezelf gegund hebt om in de kist van angst te kijken. Die uiteindelijk enkel het omhulsel bleek van een mooi deel in jezelf. Dat je zolang verscholen hebt gehouden. Voor jezelf en de wereld.

Ik weet uit eigen ervaring dat de angst die ik ergens voor heb vaak niet echt gebaseerd is op de realiteit. Het is vaak een hersenspinsel die volledig uit zijn verband is gerukt. Allemaal gebaseerd op toekomstprojectie. Volledig gebaseerd op de zin die start met: “Stel dat…….”. En vul er maar iets in. Stel dat je morgen op straat komt te staan. Stel dat je over een maand geen geld meer hebt. Stel dat het vliegtuig neerstort. Stel dat je vriend(in) je niet meer wil spreken. Stel dat…..

Vaak is angst gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Misschien durf ik zelfs zo ver te gaan om te zeggen dat het bijna altijd teruggaat naar onze kindertijd. Omdat we daar gevormd zijn. En later onszelf verder hebben laten vormen en ons niet meer ontwikkeld hebben omdat we bang waren. Bang voor wat anderen van ons vinden. Bang voor iets dat wellicht zou kunnen gebeuren. Angst kan verlammend werken maar is vaak niet ergens in gegrond. Ook al lijkt het misschien wel zo.

Een persoonlijk voorbeeld

Zelf heb ik veel angsten gekend in mijn leven, waaronder de angst om te schrijven en dit publiekelijk aan te bieden. Wellicht niet voor te stellen maar toch echt waar. En nu ik het doe blijkt het allemaal een luchtbel te zijn geweest. Ik was niet zozeer bang voor het schrijven en publiceren, maar voor negatieve reacties en kritiek. Die ik weer direct kan terugleiden naar mijn jeugd, waarin in veel ben afgewezen door mijn omgeving. Wat uiteindelijk zijn weerslag had op mijn zelfbeeld. Die op een bepaald punt zo laag was dat ik echt niet meer durfde om voor mezelf te gaan staan.

Toch heb ik het uiteindelijk gedaan. Hoe? Daar het gewoon te gaan doen en te ervaren. En ja, er komt vast weleens een negatieve reactie of kritiek. Dat hoort er ook bij. Het zegt eigenlijk niet zoveel over mij en vaak (niet altijd) meer over de ander. Daarmee niet zeggende dat de ander er altijd naast zit. Soms zitten er ook parels in de kritiek en blijkt het waardevol voor mijn eigen groei. En dan heb ik weer wat geleerd. Mezelf de kans gegeven om te groeien in zelfvertrouwen.

Wat als je in beweging komt?

Laatst schreef ik een artikel onder de noemer: “Wat als het wel lukt!” Stel dat je je angst in de ogen aankijkt en zegt: “Ik ga het toch doen! Ik wil graag zelf ervaren in plaats van af te gaan op STEL DAT.…” En daar zit dan je leermoment in. Dat je voor jezelf gaat staan en het toch gaat doen. Zelf ervaart of het echt waar is wat je angst je wil vertellen. Of het eigenlijk wel klopt wat je voorgespiegeld wordt. Zelf ont-dekken wat er te ontdekken valt in plaats van de aanname te doen dat het toch fout gaat. Wat als het wel lukt en je je angst overwint!? Welke impact heeft dat op je leven?

Dus ja, je angsten zijn je goeroes. Ze zijn er om je te spiegelen en om van te leren. Er zit altijd een verhaal achter de angst en er is altijd een moment van persoonlijke groei aanwezig. Hoe mooi is het om jezelf dat te gunnen. Omdat je het waard bent. Omdat je een mooie ziel bent die hier ook iets te brengen heeft. Omdat je van jezelf houdt. Echt waar.

Ik wens je een mooie dag 😀

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
2 comments to “Je angst als goeroe”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *