Geduld

Wat is het moeilijk voor velen om geduld te hebben. Wachten op iets dat er aan zit te komen zonder dat je je er druk om maakt. En natuurlijk is het spannend als je op iets zit te wachten.

Geduld leren hebben is iets wat ik de afgelopen jaren echt heb moeten leren en nog steeds leer. Lange processen die ik wel voorruit wilde duwen omdat het allemaal te langzaam ging. Uiteindelijk liep ik gewoon tegen mezelf aan. Niet tegen het wachten op of het verlangen naar. Maar tegen mezelf.

Overprikkeling als oorzaak

En zo is het ook voor vele mensen in mijn optiek. Ik kan het niemand kwalijk nemen in de huidige maatschappij waar we continu worden “overprikkeld”  door allerlei bronnen buiten onszelf. Reclames flitsen om de zoveel seconden langs. We kunnen en moeten vooral van alles kopen volgens de fabrikanten. Want het is belangrijk om steeds weer het nieuwste van het nieuwste te hebben. Of in ieder geval mee te doen met de mainstream.

En dan is er natuurlijk tegenwoordig ook nog het fenomeen van online shoppen. Vandaag besteld, morgen in huis. Alles moet steeds sneller en sneller. En wij mensen raken steeds meer gewend aan de snelheid waarmee dingen naar ons toekomen. Als het internet er even uit ligt dan vallen hele volksstammen over het feit dat ze even niet VIRTUEEL kunnen communiceren. Er wordt geklaagd en gesteund want o jee, we hebben even geen VIRTUEEL contact.

We worden ons steeds meer bewust

Begrijp me niet verkeerd, het is geen oordeel, enkel een observatie van wat ik bij anderen en ook nog wel eens bij mezelf waarneem. De over stimulatie aan prikkels en materialisme loopt soms de spuigaten uit. Gelukkig zie ik ook steeds meer mensen zich bewust worden van het feit dat ze zo afhankelijk zijn geworden van deze externe prikkels. En in sommige gevallen komen ze dan tot inkeer en nemen even afstand van deze OVERprikkeling. Door de telefoon even uit te zetten of de natuur in te gaan bijvoorbeeld.

Door de overprikkeling van ons mensen zie je vaak ongeduld of nog erger irritatie ontstaan. Volledig geprojecteerd buiten onszelf. Terwijl de bron van deze emotie toch echt binnen in ons zit.

Ons innerlijk kind

Ik moet altijd denken aan die reclame van het jongetje in de supermarkt. De meesten van jullie zullen hem nog wel kennen van vroeger. Het jongetje dat zijn zin niet krijgt en vervolgens krijsend en gillend op de grond van de supermarkt valt omdat hij zijn zin niet krijgt. Ik vind dit een mooi metafoor voor hoe het binnenin ons werkt. Want diep van binnen, als we ongeduldig zijn of geĆÆrriteerd, liggen we onbewust op de vloer van de supermarkt te krijsen en te gillen omdat we nog niet hebben wat we willen hebben.

Mocht je je daar bewust van worden dan kun je op dat moment naar binnen gaan. Naar die emotie, naar dat kleine kind in jezelf. En observeren waardoor deze emotie ontstaat. En ga er eens mee zitten. In meditatie, of op een andere manier. Ik gebruik soms EFT (Emotional Freedom Technique) om de emotie vrij te kloppen. Heerlijk en doeltreffend. Of daarmee de bron van de emotie weg is weet ik niet maar op het moment zelf stabiliseert de emotie wel. En dan is er rust.

Heb een mooie dag šŸ˜€ <3

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *