JE ONGELIJK TOEGEVEN

Wat kan dat toch lastig zijn. Over die drempel heen stappen richting een ander als je weet dat wat je gedaan of gezegd hebt niet eerlijk was richting de ander. En wat kunnen we ons soms in bochten wringen om daar niet aan toe te willen geven. Maar ik vraag je dan dit. Heb je er langer last van als je het toegeeft, of als je het niet toegeeft. Waarschijnlijk zal het in de meeste gevallen het laatste zijn. Waarom? Omdat je eerst over die drempel heen moet. Die drempel van trots. Die drempel van jezelf openstellen naar de ander.

Ik weet dat dit heel lastig kan zijn. Zelf ben ik hier geen uitzondering op. Vroeger vond ik het echt lastig om die drempel over te stappen. Echt in mijn kwetsbaarheid te gaan staan en toegeven dat wat ik gezegd of gedaan had, kwetsend was voor de ander. En dat het me speet. Dat was voor mij teveel van het goede, letterlijk. Terwijl ik ergens wel wist dat het beter was om te doen. Toch was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei: ”Als je toegeeft, dan heeft de ander gewonnen!” Alsof het een wedstrijd was. Bijzonder hoe dat werkt.

Tegenwoordig zeg ik het gewoon. Niet altijd direct, soms heeft het even tijd nodig om te zakken. Ik weet het dan wel direct maar ergens voelt het voor mij nog niet als het juiste moment om het te doen. Omdat ik ergens anders mee bezig ben en het niet oprecht kan zeggen. Of omdat het gewoon zo voelt, zonder reden. Uiteindelijk doe ik het altijd toch en het brengt me een gevoel van opluchting. En die zie ik bij de ander vaak ook direct. Mooi is dat hoe wij door een klein gebaar te maken echt een brug kunnen slaan naar de ander.

Uiteindelijk draait het vaak om erkenning krijgen of geven. Dat is het deel waar we graag gezien of gehoord willen worden in zo’n situatie. De ander heeft je iets aangedaan voor jouw gevoel en moet het rechtzetten. Als dat niet gebeurd dan houden we onze poot stijf. Tot vervelens toe. Sommigen maken er echt een topsport van om dan niet meer te praten met iemand, of om iemand uit de weg te gaan. Wat uiteindelijk alleen maar meer ergernis en frustratie oplevert aan beide kanten.

Ik hoor mensen soms weleens zeggen: “Hij/Zij zat fout, laat hij/zij maar de eerste stap zetten.” En als ik dan met de andere kant praat dan hoor ik hetzelfde. En dan zitten we eigenlijk in een impasse, een situatie die (op deze manier) niet opgelost zal worden. Hoe krachtig is het dan als één of beiden die brug kunnen slaan naar elkaar. Vanuit kwetsbaarheid naar de ander toestappen en zeggen, ”Het spijt me. Vergeef me alsjeblieft. Ik heb het niet zo gewild.” En dat is niet slap, dat is juist heel krachtig.

Vergeving is een krachtig iets, en voor mij persoonlijk één van de belangrijkste en sterkste manieren om echt contact te maken met mijn medemens. Vergeving draait om het ook vanuit het perspectief van de ander te kunnen zien. Vergeving reinigt de ziel, ontdoet het van onnodige ballast. Ballast die vaak al zolang meegedragen wordt dat het voelt als een zware loden bal aan je been. Wat is er dan mooier om iemand te vergeven zodat het slot van die bal kan en je hem kan laten liggen. Weer lichter door het leven kunt gaan. In de wetenschap dat je een last minder bij je draagt.

Wellicht heb je na het lezen van deze tekst iemand die te binnen schiet waar je je graag mee wil verzoenen. Iemand tegen wie je al heel lang wilt zeggen: “Het spijt me. Vergeef me alsjeblieft!”. Ook al is het de ander die in jouw optiek fout zit. Hoe krachtig is het dan om toch als eerste toenadering te zoeken en te zeggen dat het je spijt. “Maar wat spijt me dan?”, hoor ik je bijna vragen. Het spijt je dat je zolang niet naar die persoon toe bent gegaan. Dat je het zolang hebt laten sudderen. Uiteindelijk maakt het niet uit wie er de “schuldige” is. Het gaat erom dat je het jezelf en de ander schenkt om de ballast in beide levens te verlichten. Door te vergeven kunnen jullie beiden weer verder. Op jullie eigen manier.

En soms vergeef je iemand en kan de ander het (nog) niet accepteren. Dat is ook oké. Eenieder heeft zijn of haar eigen proces. We kunnen niet van de ander verwachten dat het direct koek en ei is. Dat heeft soms meer tijd nodig. Vaak komen mensen uiteindelijk wel, als het dan nog nodig is. En als dat niet zo is, geef en gun de ander de ruimte voor zijn of haar proces. Het gaat er uiteindelijk niet om wat we zelf willen. Het gaat er enkel om dat we de stap hebben durven zetten om toe te geven dat we zelf ook niet helemaal correct zijn geweest. En dat is niet een zwak, maar een sterk gebaar. Er is niets krachtiger dan je kwetsbaarheid te tonen richting jezelf en een ander.

Ik wens je een mooie dag 🙂

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *