Teleurstelling

Wat is het moeilijk om hiermee om te gaan. Als kind al en dat is natuurlijk ook waar het begint, in je kindertijd. Daar leer je, met een beetje geluk, om te gaan met teleurstellingen. Begeleid door je ouders als het goed is. Of helemaal alleen.

Het mooie aan kinderen vind ik dat je direct weer gespiegeld wordt op je eigen gedrag. Je leert, als je je er bewust van bent, opnieuw te kijken naar teleurstelling. Vanuit de ogen van een kind. Jouw innerlijk kind. Want dat is waar je gespiegeld wordt. En dat is heel erg mooi vind ik zelf. Omdat je zo ook weer kunt groeien en helen.

In wie ben je nu eigenlijk teleurgesteld?

Velen van ons hebben wel of niet leren om te gaan met teleurstellingen. In het ergste geval hebben we geleerd om onze emoties weg te stoppen. Op te kroppen in onszelf. En dan kan het zomaar zijn dat als de emotie weer getriggerd wordt, dat je terecht komt in een meer beladen emotie en de ander afstraft. Of eigenlijk, jezelf afstraft. Want dat is wat er gebeurd. Je bent diep van binnen eigenlijk kwaad op jezelf.

Teleurstelling kan in mijn optiek alleen bestaan als er een verwachting aan ten grondslag ligt of heeft gelegen. Je verwachte een bepaalde uitkomst en die uitkomst blijkt niet te kloppen.

Een voorbeeld

Vroeger wilde ik heel graag een bepaald horloge hebben. Een horloge met een rekenmachine erin. Dat was in die tijd echt uniek en ik maakte er de blits mee op school. Zo trots als een pauw was ik. Totdat ik het horloge een keer afdeed omdat iemand er naar wilde kijken en hem toen liet vallen. Het horloge was kapot en je raad denk ik al wat er toen gebeurde. Ik was verdrietig en TELEURGESTELD.

Eigenlijk was ik teleurgesteld in mezelf. In mezelf had een stemmetje namelijk al gezegd dat ik het horloge niet af moest doen. Maar, ik wilde er graag bij horen dus ik deed het dan toch maar. Omdat ik het belangrijk vond wat anderen van me vonden. Dus uiteindelijk was ik zelf degene waar ik teleurgesteld in was. Waar ik verdrietig en boos van werd. Maar als kind snap je dat natuurlijk niet. Daar ben je niet mee bezig.

Je kindsdeel is nog steeds bij je

Wat ik de afgelopen dagen van mijn kinderen heb mogen zien is hoe zij met teleurstelling omgaan. Wat mooi om hier bewust bij aanwezig te mogen zijn. Er is even een intens verdriet, soms ook uitend in een frustratie. Als de emotie verdwenen is dan lijkt het ook wel weer helemaal oké. Alsof ze het vergeten zijn. Uiteindelijk zal de emotie nog wel ergens zitten natuurlijk maar als er een goed alternatief wordt geboden dan is het ook al heel snel weer goed.

Als volwassenen hebben wij ons kindsdeel natuurlijk nog steeds bij ons. Ook de manieren waarop wijzelf met teleurstellingen om zijn gegaan. En dat komt weer naar boven op het moment dat er een teleurstelling is, soms met dezelfde of misschien nog meer heftige emoties dan vroeger.

Wat er dan van ons gevraagd wordt is om dat kindsdeel te erkennen. Met alles wat zich aandient. Het kind wil weer even gezien worden. En zo kan er heling plaatsvinden. Heling van dat wat van het on(der)bewuste naar het bewuste is getransformeerd. Heling van dat deel waar we als kind nog niet goed mee om konden gaan. Om het nu voor altijd los te laten.

Ik wens je een mooie dag 🙂

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *